Z.Orlińska „Ładna historia”

Wreszcie została wydana książka z atrakcyjnie wyrysowanymi drzewami geologicznymi ważnych postaci historycznych. Zwłaszcza jeśli chodzi o Piastów i Jagiellonów, nie zawsze łatwo się połapać, kto miał jaką żonę, ile dzieci itp. Co ważne, oprócz dat znajdziemy tu też trochę ciekawostek.

„Ładna historia” to jednak nie tylko drzewa. W książce znalazły się też krótkie wstawki tematyczne nt. przydomków polskich władców, uzbrojenia rycerzy, a także bardziej obszerne opisy niektórych postaci, jak Bolesław Krzywousty, Cymbarka, Zawisza Czarny, Abraham Stern i inni. Niektóre są znane powszechnie, inne tylko nielicznym i to też jest atut tej książki, że nawet ci znający historię dość dobrze, dowiedzą się z niej coś więcej.

Osobiście najbardziej mnie jednak zaintrygowały wspomniane już tu drzewa genealogiczne. Czy ktoś wie, że królowa Jadwiga była prawnuczką Władysława Łokietka, Jan Sobieski to w prostej linii prawnuk Stanisława Żółkiewskiego, a mjr H.Hubal-Dobrzański to daleki potomek Zawiszy Czarnego (Stanisława Żółkiewskiego zresztą też)? Z książki dowiemy się też, jakie związki rodzinne łączyły Kazimierza Tetmajera i Tadeusza Żeleńskiego, oraz kto był wspólnym przodkiem Karola III Windsor i Józefa Hauke-Bosaka.

Polecamy wszystkim nastoletnim miłośnikom historii i tym dorosłym oczywiście też.

Ładna historia

Z.Orlińska, A.Fabia

Kropka 2022

Wiek: 10+

O.Cieślak „Co wypanda a co nie wypanda”

„Każdy powie to bywalec:

źle wygląda w nosie palec!”

„Co wypanda a co niewypanda” czyli krótki kurs savoir-vivru dla najmłodszych. Choć książka z definicji jest mocno dydaktyczna, jest to zarazem ulubiona książka dzieci, jeśli chodzi o twórczość O. Cieślak. A wszystko za sprawą zabawnych i błyskotliwych rymów, które odważnie poruszają różne aspekty życia i na długo pozostają w pamięci.

„Zapamiętaj, ananasku:

zamykamy drzwi bez trzasku”

Więcej książek O.Cieślak dla dzieci TU i TU

Co wypanda a co nie wypanda

O. Cieślak

Dwie Siostry 2014

wiek: 2+

C.Ellis „Zu dę daś?”

Czy da się napisać (i zrozumieć;) książkę w języku owadzim?

W „Zu dę daś?” nie ma ani jednego wyrazu po polsku, ani w żadnym innym znanym języku, ale coraz bardziej wnikając w tekst czytelnik zaczyna się nim bawić, próbując odcyfrować łamigłówkę, stosując różne znane mu szyfry i techniki. Niektóre zdania łatwo odczytaliśmy, jednego nam się nie udało. Mimo to, brak jednoznacznego tekstu ożywia lekturę, czytelnik bardziej utożsamia się z bohaterami i ich perypetiami, próbując wniknąć w ich uczucia i sytuację.

Tak sobie myślę, że to matki malutkich dzieci bywają mistrzyniami w rozumieniu często niezrozumiałych słów swoich pociech. Bywa, że dziecko przekręci każdą możliwą sylabę w wyrazie, a matka i tak idealnie zrozumie wszystko :D

W Polsce wiele lat temu ukazała się jeszcze jedna książka C.Ellis („Domy”).

Zu dę daś

C.Ellis

Wytwórnia 2022

Wiek: 2+

Ekokomiks. "Po co nam oceany?"

O ile pierwsza część ekokomiksu – „Po co nam lasy?” – była wg mnie miejscami zbyt ogólna i przez to mało udana, o tyle „Po co nam oceany?” prezentuje się spójniej i ciekawiej. Polski tytuł serii niestety nie jest najszczęśliwszy, bo zakłada konieczność udowodnienia tezy, która mimo wszystko nie była myślą przewodnią francuskiego autora.

 „Po co nam oceany?” to zaś po prostu krótkie, komiksowe, atrakcyjnie podane kompendium aktualnej wiedzy jaką posiadamy o oceanach. Z książki dzieci się dowiedzą:

 – dlaczego woda morska jest słona,

-  skąd się biorą przypływy i odpływy,

-  co wpływa na kolor wody w oceanie,

-  co to jest grzbiet śródatlantycki,

-  jak funkcjonuje Golfsztrom,

- jak płyty kontynentalne nachodzą na siebie itd.

Mój 12-letni fan książek popularnonaukowych zarówno część o lasach jak i oceanach przeczytał z zaciekawieniem, książkę jednak można przeczytać też młodszym dzieciom.

Fanom komiksów popularnonaukowych polecamy też naukomiksy

Po co nam oceany?

H.Reeves, D.Casanave

Debit 2022

Wiek: 8+

S.Zavrel „Odnalezione słońce”, "Złodziej kolorów"

W zimie słońce jest jakieś inne. Bywa, że tygodniami go nie widać, a nawet jak się pojawi, to rzadko tak jasne jak w lecie. Czasem wygląda trochę jak jakaś inna gwiazda/planeta. Świat też jest wtedy inny; choć jest jasno, kolory są przytłumione, dominuje szarość.

Takie właśnie zimowe słońce i krajobrazy świetnie narysował S.Zavrel w książce „Odnalezione słońce”. W pewnym mieście słońce nagle zniknęło, bo ludzie przestali go wypatrywać. Również wszechobecny smog utrudniał dostrzeżenie znajomej złotej kuli. Książka Zavrela, pokazuje jak bardzo ludzie potrzebują słońca i że trzeba dbać o powietrze, by nam tego słońca nie przesłoniło.

Abstrahując od wątku ekologicznego, dla mnie ta książka przede wszystkim wpisuje się w styczniowe oczekiwanie na słońce. Wciąż jest szaro i ciemno, i tak bardzo wszyscy tęsknią już za światłem.

Inną książką Zavrela o ponurej jesieniozimie jest „Złodziej kolorów”. O tej porze roku czasem wydaje się, jakby przyszedł jakiś złodziej kolorów i zabrał wszystkie kolory, zostawiając szarość i nijakość. Podobna sytuacja wydarzyła się w książce „Złodziej kolorów”. Złodziej kolorów pewnego razu po prostu zabrał kolory z ogrodu. Mały chłopiec Pinin odkrył jednak jak te kolory przywrócić. I jest to pomysł bardzo uniwersalny😉

Inne książki S.Zavrela"

- Dziadek Tomek

Odnalezione słońce

S.Zavrel

Tatarak 2021

Wiek: 4+

M.Cottin, R.Faria „Czarna książka kolorów”

Czy kolor może mieć smak, dźwięk, zapach? Dla ludzi widzących zapewne nie, ale dla niewidzących może już być inaczej. Czerwony to smak truskawki, brązowy pachnie czekoladą, a zielony trawą. Książka „Czarna książka kolorów” pomaga sobie uzmysłowić, co „widzą” niewidomi; każde zdanie w książce ma swoją wygrawerowaną ilustrację, a także opis w alfabecie Braila.

Książka Cottin i Farii to ciekawe uzupełnienie innych książek o tym, jak to jest nie widzieć – „Dźwięków kolorów” J.Liao i „Oczu” I.Chmielewskiej.

Czarna książka kolorów

M.Cottin, R.Faria

Widnokrąg 2012

Wiek: 4+

Książka-zagadka. I.Chmielewska „O tych, którzy się rozwijali”

 „Ważne, że pojawiali się zawsze tam,

gdzie trzeba, o właściwej porze.”

„O tych, którzy się rozwijali” czyli jak dla mnie najbardziej (nie)oczywista książka Iwony Chmielewskiej. Z jednej strony temat książki od początku jest jasny; człowiek pracuje, coś robi, a więc się rozwija, staje się coraz lepszy itd. Z drugiej jednak strony, Chmielewska lubi umieszczać w swoich książkach dodatkowy sens, zaskakujące puenty. Czy w tej książce również coś takiego znajdziemy?

Może kluczem jest szpulka starych nici. Czasem dopiero z perspektywy wielu lat widać, do czego dana nić służyła, gdzie okazała się niezbędna. Sama nić ma też trochę zaskakujące właściwości. Najczęściej szew nie jest w ogóle widoczny, ale z kolei bez nici ubranie nigdy by nie powstało. Może więc, ci co się rozwijają, to są ci do dają – swój czas, umiejętności, wrażliwość.

„Im więcej pomagali,

tym bardziej się rozwijali."

Żeby nie było za łatwo, na koniec jeszcze Autorka podsumowuje:

„Dobrze, że zdążyłam ich przedstawić,

zanim się całkiem rozwiną.”

 

No i jeszcze ten spadający kapeć. Na okładce😉

Więcej książek I.Chmielewskiej TU

O tych, którzy się rozwijali

I.Chmielewska

Media Rodzina 2013