M.Tolman "Jeżyk strażnik lasu"

 „Dawno, dawno temu wszystkim bardzo się spieszyło. (…) Każdy chciał dotrzeć dalej, wyżej, i na dodatek szybciej. Wszystko musiało być większe, liczniejsze i piękniejsze”.

W owej dawnej epoce szybkożytnej powoli żył sobie też mały jeżyk, który potrafił cieszyć się chwilą wśród przyrody. Ponieważ przyroda była coraz bardziej przywalona śmieciami, nasz jeżyk zabrał się do działania, zbierał śmieci w najpierw lesie, potem w górach, a nawet na morzu..

„Jeżyk. Strażnik lasu” to krótka, ciepła historia z trochę przewidywalnym, choć nie to że nieważnym, przekazem. Trochę szkoda, że autorka nieco bardziej nie rozwinęła wątku jak żyć wolniej i uważniej. Warto do książki zajrzeć dla puenty, a przede wszystkim dla jedynych w swoim rodzaju ilustracji holenderskiej autorki.

O innej książce Tolman pisałam TU.

Jeżyk strażnik lasu

M.Tolman

Widnokrąg 2026

wiek: 4+

L.Meddings „Klub Smutnych Duchów”

Wszystkim, którzy czują się inni, niewidoczni, nielubiani…”KSD” przypomina, że „smutnych duchów” jest całkiem sporo i żaden nie musi być samotny.

Główny bohater książki przez całą sobotę głowi się nad wypracowaniem, zwłaszcza, że wieczorem został zaproszony na imprezę. To duży problem, bo przecież…

„Jak ja w ogóle przeżyję tą imprezę?

Skoro nie potrafię nawet

powiedzieć „Cześć”?

Zgodnie z obawami, na imprezie towarzysko idzie mu źle, siedzi sam, aż do czasu gdy… zauważa innego ducha, czyli kogoś takiego jak on sam. Ten duch również z nikim nie rozmawia, rzadko się z kimkolwiek widuje, itd.

Jak znaleźć inne duchy? Wbrew pozorom nie jest to bardzo trudne. Zamiast patrzeć w podłogę lub w stronę towarzyskich gwiazd, trzeba rozejrzeć się dookoła i sprawdzić, czy rzeczywiście wszyscy dobrze się czują na imprezie. Całkiem możliwe, że nie jest się jedynym „duchem” w towarzystwie.

Książkowe duchy nie mają twarzy. I za pewne nie jest to przypadek, bo przecież nie ma znaczenia, czy duch to Michał, Zosia czy Marcin. Ich poczucie osamotnienia i niezrozumienia jest przecież bardzo podobne. Niezauważani przez dusze towarzystwa, czują się niewidzialni - jak duchy.

Klub Smutnych Duchów

L.Meddings

WAB 2023

wiek: 14+

O.Tallec "To jest moje drzewo"

 Wiewiórka kocha swoje drzewo i szyszki. Do tego stopnia, że nie chce dzielić się nim z innymi zwierzętami, a nawet postanawia zbudować mur, żeby za wszelką cenę ochronić swój stan posiadania. Jednak nawet budowa muru nie okazuje się idealnym rozwiązaniem, bo drzewa poza murem nagle stają się niesamowicie atrakcyjne..

„To jest moje drzewo” to krótka książka z nieoczywistą puentą. O tym, czy można mieć wszystko, czy warto budować mury, czy gdzieś się kończy chęć posiadania… Całkiem sporo tematów do przemyślenia jak na tak krótką i świetnie zilustrowaną historię.

Inne książki Talleca o których pisałam:

- "Już nie chcę być wiewiórką"

- "Mój najlepszy najlepszy przyjaciel"

- "Trochę dużo"

To jest moje drzewo

O.Tellec 

Druganoga 2022

wiek: 3+

O śmierci dla dzieci. C.-E.Schmidt "Oskar i pani Róża"

 Niesamowita książka dla dzieci (i nie tylko), o nieuleczalnej chorobie i śmierci. Choć słowo „śmierć”, „umarł” nie są zbyt lubiane w przestrzeni medialnej, każdy gdzieś z tyłu głowy wie, że śmierć jest, choć najlepiej póki co o tym nie myśleć.

C.-E. Schmidt podchodzi do tematu poważnie, a zarazem trochę z humorem, dzięki czemu z powodzeniem rozładowuje ciężar tematu. 10-letni Oskar jest chory na raka i to w dodatku nieuleczalnie.  Jego rodzice nie potrafią z nim o tym rozmawiać, na szczęście jest ciocia Róża. Nie tylko nie boi się rozmawiać o śmierci, ale postara się również o to, by chłopiec nie bał się nieuniknionego końca, a jego ostatnie dni były na tyle dobre, na ile się da.

Bardzo dobry jest styl autora. Unika frazesów, choć co jakiś czas czytelnik natyka się na głęboką myśl, dotyczącą oczywiście spraw ostatecznych. Aby oswoić pustkę i grozę nieuniknionego końca, pani Róża proponuje Oskarowi by zaprzyjaźnił się z Panem Bogiem i pisał do niego listy. Czy ta forma spodoba się osobom, które Boga nie znają? Książka jest adresowana do młodszych dzieci, które zwykle względem Boga uprzedzeń nie mają. „Oskar i pani Róża” niesie natomiast coś bezcennego – pociechę, pogodzenie się z losem, a także – naukę jak cieszyć się każdą chwilą nawet krótkiego życia.

"Oskar i pani Róża", to piękna książka. Bywa lekturą szkolną, ale polecam ją każdemu.

„(…) Im bardziej się człowiek starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać, żeby docenić życie. Musi być wyrafinowany, stać się po trosze artystą(…)”

Oskar i pani Róża

C.-E.Schmidt

Znak 2023

M.Krajnik "Moja droga do domu - historia małej wojowniczki"

Choć współczesna medycyna szybko się rozwija, ciąża i poród to wciąż jest wydarzenie, nad którym nie ma do końca kontroli. I o ile większość dzieci rodzi się w terminie lub po, czasem niektórym dzieciom bardzo się spieszy na świat i rodzą się o wiele za wcześnie.

Urodzenie wcześniaka oznacza dla niego już na starcie dłuższy pobyt w szpitalu. Musi pewien czas spędzić w inkubatorze, bywa że jest intubowany i podłączony do respiratora. Czasem zakłada mu się kaniule i karmi przed sondę pokarmową. Jakby tego wszystkiego było mało, bywa, że mały wojownik musi pokonać choroby, które pojawiają się nagle, jak np. sepsa.

Książka M.Krajnik opowiada o wszystkich trudach początku życia wcześniaka. Językiem prostym, który zrozumie też mniejsze dziecko. Urodzenie wcześniaka oznacza walkę od samego początku i dla matki i dla dziecka, zwykle o wiele większą niż w przypadku urodzenia w terminie. Ale jest to droga, którą dzięki wsparciu współczesnej medycyny można przejść zwycięsko i którą przeszło już wielu rodziców.

Moja droga do domu - historia małej wojowniczki

M.Krajnik

Ostrów Wielkopolski 2025

wiek: 5+

L.Adbage "Kto tu rządzi?"

Na podwórku są my i oni. Gdy my się bawimy, oni zawsze przychodzą i zabierają nam piłkę/ psują zabawę/ itd. Tak się dzieje, aż do czasu. Aż do pierwszego „Nie.”

Krótka książka L.Adbage trafnie pokazuje mechanizmy władzy rządzące w grupie. Trwająca długo sytuacja nagle okazuje się umowna, gdy ktoś wreszcie powie „Nie”. Rządzeni często nie wiedzą, że mają przewagę, a powiedzenie „Nie” wydaje się ponad siły.

Książka Adbage jest dość skrótowa, autorka nie wdaje się w analizę sytuacji. Jednak dzięki temu czytelny staje się przekaz książki, wręcz kluczowy dla wszystkich, którzy nie chcą godzić się na ustalony porządek. Czy jedno małe „Nie” ma znaczenie? Jak najbardziej, bo opór wobec władzy zawsze ma swój mały początek, choćby nawet w myślach.

Kto tu rządzi?

L.Adbage

Widnokrąg 2026

wiek: 5+

A.Pawłowska-Krać "Milion myśli naraz. O dorosłych z ADHD"

Jak wygląda twoje ADHD?

Tytuł książki "Milion myśli naraz" brzmi jak poradnik, ale książka A.Pawłowskiej-Krać to przede wszystkim reportaż o osobach dorosłych żyjących z ADHD. Autorka opowiada o Dawidzie, który nie potrafi dłużej wytrzymać w żadnej pracy i którego ciągnie do alkoholu, Lilianie która nie radzi sobie z domowym chaosem, Macieju, który ma własną firmę, ale często zapomina o zleceniach, Adzie która robi mnóstwo rzeczy na raz, Gai, która choruje na depresję itd. Wydawało by się, że tych ludzi niewiele łączy. A jednak, po pozytywnej diagnozie w kierunku ADHD, terapii, psychoedukacji i czasem leczeniu farmakologicznym, ich życie nabrało nowej jakości. 
Szczególna "moda" na diagnozowanie ADHD wróciła w ostatnich czasach ze zdwojoną silą. Mało tego, coraz więcej mówi się nie tylko o dzieciach z ADHD, ale i o dorosłych z tą dolegliwością, oraz że ADHD to nie tylko bieganie po klasie w czasie lekcji, ale także całkiem bierna nieumiejętność koncentracji w szkole, którą nie zawsze widać (ADD).
Wydaje się, że worek z wszystkim symptomami ADHD jest jakoś dziwnie pojemny. Współczesne podłączenie pod ekrany na pewno dodatkowo rozstraja możliwość koncentracji i nawet ci, którzy problemów z koncentracja nie mają, żyją w poczuciu, że powinni żyć szybciej, najlepiej w ciągłym stanie multitaskingu, życiem nie pojedynczym, ale najlepiej podwójnym lub nawet potrójnym. 
Autorka cytuje specjalistę, który stwierdza że można posiadać umiarkowane ADHD i radzić sobie z życiem, nie czując chaosu i ogromnego zmęczenia. Jeśli jednak przyplątuje się depresja, nałogi, chroniczne zmęczenie i tytułowe, wieczne "milion myśli naraz", być może warto sprawdzić czy mamy ADHD. Po otrzymaniu pozytywnej diagnozy może się okazać, że odpuści wieczne poczucie winy z nieogarniania rzeczywistości, bo ADHD to nie jest coś co można wyleczyć. Ale można żyć lepiej. 

Milion myśli naraz

A.Pawłowska-Krać

Czarne 2026