B.Landmann "Niesamowita podróż Odyseusza'''

Historia Odyseusza, króla Itaki, wciąż inspiruje, czego dowodem jest choćby najnowsza produkcja Ch. Nolana. Niezwyciężony heros, który wolą bogów przez 10 lat wraca do ukochanej ojczyzny, podczas tułaczki musi zmierzyć się z rozmaitymi potworami, zstępuje do Krainy Umarłych by poznać przyszłość, spotyka nimfy i czarodziejki, które choć ofiarują mu wiele, nie są w stanie zabić jego tęsknoty za Itaką i Penelopą.

„Niesamowita podróż Odyseusza” to piękna, ilustrowana interpretacja tej historii, autorstwa B.Landmann. Artystka stosuje mocne kolory, wąską paletę barw, a naszkicowane postaci wydają się przypominać bohaterów greckich waz. Intrygujące ilustracje szybko wciągają czytelnika, który chętnie śledzi perypetiach Odyseusza. Bo choć w Odysei sporo jest świata magicznego, to jednak emocje i motywacje bohaterów pozostają bardzo ludzkie.

Niesamowita podróż Odyseusza

B.Landmann

Libra 2026

wiek: 8+

J-L. Fromental, J.Jolivet „Panna Kot”

 Detektyw Panna Kot ma zagadkę do rozwiązania. Zrozpaczony klient zlecił jej odnalezienie porwanego kanarka. Panna Kot od razu bierze się do pracy, a śledztwo przynosi wyniki z goła niespodziewane.

„Panna Kot” to ciekawie zapowiadająca się seria detektywistyczna. Ilustracje i rozwinięcie historii nie są do końca przewidywalne i czytelnik jest autentycznie zaskoczony jej zakończeniem. Swoistą rekomendację książki stanowi też dedykacja autora komiksu, który dedykuje go O.Torseterovi, autorowi nieoczywistych i oryginalnych książek dla dzieci (Dziura, Mulanosaurus Rex).

A inne książki duetu J-L.Fromental i J.Jollivet to: "Miś na czas" oraz "365 pingwinów"

Panna Kot. Sprawa kanarka

J-L.Fromental, J.Jolivet

Druganoga 2026

wiek: 7+

K.Crowther „Mój przyjaciel Szymon”

 O inności i tolerancji napisano już wiele książek, ale wśród nich wciąż wyróżnia się „Mój przyjaciel Szymon” K.Crowther. Książki Crowther to jakość sama w sobie i „Mój przyjaciel Szymon” również jest dobrze napisany i zilustrowany. A opowiada o tym, jak to pewnego dnia kos Tymon spotkał mewę Szymona na brzegu morza. Tymonowi bardzo się nad morzem spodobało, ale inne mewy nie miały do niego zaufania z powodu jego inności i odnosiły się do niego niechętnie. Tylko Szymon od początku go zaakceptował.

Autorka w swojej książce wyraźnie pokazuje początkową niechęć, jaką mewy maja do Tymona, tylko dlatego, że wygląda on inaczej niż one. Crowther nie lukruje rzeczywistości, a za to pokazuje naturalne odruchy ludzkie. W tym także ten, że niektórzy potrzebują więcej czasu, żeby oswoić się z innością i ją zaakceptować. Na szczęście Tymon nie zraził się tą początkową wrogością i nie odszedł z miasteczka. I na szczęście po pewnym czasie mieszkańcy miasteczka dali szansę Tymonowi, żeby poznać go lepiej i dowiedzieć się, czy można mu ufać, czy też nie. 

Mój przyjaciel Szymon

K.Crowther

Eneduerabe 2010

wiek: 5+

A.Hedin "Podobno dorośli"

Świat dorosłych odczarowany

Kiedy jest się dzieckiem, chce się być dorosłym, ale jak już jest się dorosłym, czasem ma się wrażenie, że mimo mijających lat wciąż się tym dzieckiem jest. Annica Hedin w swojej książce zdradza, jak to właściwie jest.

Konstrukcja książki opiera się na fragmentach wewnętrznych monologów dorosłych; o czym myślą, o czym marzą, czego się boją. Nagle dorośli okazują się nie być tak poważni, jak wyglądają/deklarują. Myślę, ze książka „Podobno dorośli” trochę rozbija mentalną bańkę, jaką można mieć o świecie i o innych ludziach; okazuje się, że wszyscy (dorośli) się boimy, nie zawsze sobie radzimy na przyjęciach, nudzimy się na zebraniach, itp. Choć pozory wydają się inne, gdzieś w głębi jesteśmy tym samym dzieckiem od lat, tyle że ze zmarszczkami.

Dzieci tez są zaciekawione tym światem dorosłych. Dzięki książce odkrywają, że ten świat nie jest tak odległy jak im się wcześniej wydawało.

Podobno dorośli

A.Hedin

Zakamarki 2025

wiek: 7+

Co byś powiedział swojemu najlepszemu przyjacielowi? S.Verde „Słowa, które mówię sobie”

„Wszyscy możemy wybierać

Słowa, które mówimy do siebie.”

Choć nie zawsze to dobrze widać, każdy dzień spędzamy w dużej mierze na wewnętrznym monologu ze sobą samym. Od tego, jakie słowa wtedy padają, zależy nasze samopoczucie, działanie, a więc i jakość życia.

S.Verde w swojej krótkiej książce już na początku zwraca uwagę, że do tych słów nie warto podchodzić bezkrytycznie. Bywa, że nawet mój potencjalny sprzymierzeniec, czyli „umysł podsuwa mi słowa, w których brakuje miłości i życzliwości (…)

Ale te słowa nie są prawdą (…)”.

Autorka radzi, jak zatrzymać potok złych i często nieprawdziwych myśli; trzeba się zatrzymać, odetchnąć, „by odnaleźć własne słowa, które są prawdziwe”. I tu Verde przytacza kilka sytuacji, które w pewien sposób można obrócić poprzez zmianę słów, które do siebie mówimy. Zamiast mówić sobie, że nie mogę czuć smutku, można sobie na niego pozwolić, zamiast przekonania, że zawsze już będę czuć się źle, można sobie pomyśleć, że wszystkie uczucia przemijają, zamiast zniechęcenia po porażce, można sobie powiedzieć, że to właśnie przez próbowanie się uczymy, itd.

To już truizm, że pozytywne afirmacje potrafią mieć realny wpływ na życie. Ale żeby tak się stało, muszą być wcześniej zakorzenione, czyli brzmieć szczerze i autentycznie wynikać choćby z najmniejszej nadziei, która się tli na dnie serca.

„Kiedy niemiły głos staje się głośny,

A ja czuję się przygnębiony,

Mogę powiedzieć sobie:

 

Jestem wystarczający.

Na tym świecie mam znaczenie.”

 

Słowa, które mówię sobie

S.Verde

Mamania 2026

A.Gębka, K.Minasowicz „Mur”

 Paweł mieszka z rodzicami w domu z ogrodem. Pewnego dnia obok wprowadzają się Oni. Tata Pawła postanawia zbudować mur, bo przecież Oni są niebezpieczni i groźni.

„Mur” A.Gębki to książka z jasnym i raczej przewidywalnym przeslaniem. Choć tytułowy mur budowany przez tatę Pawła ma chronić, tak naprawdę coraz bardziej odgradza rodzinę od świata, a życie za murem staje się coraz bardziej nieznośne.

Z jednej strony trochę szkoda, że Gębka nieco nie zniuansował tej historii – jak wiadomo, Oni bywają różni, zarówno dobrzy, jak i źli. Jednak „Mur” to książka dla dzieci a nie obszerny reportaż, a głównym celem autora było pokazanie, co mur/uprzedzenia/stereotypy robią z ludźmi. Tata Pawła nawet nie próbował się dowiedzieć, czy Oni są naprawdę tak źli, jak to wynikało z tv, którą namiętnie oglądał. Zbudował mur, najpierw w swoim sercu, a potem na zewnątrz, który z czasem stał się więzieniem. „Mur” to więc również ostrzeżenie przed tym, co się stanie, jeśli z góry uznamy że ktoś jest zły i postawimy w życiu mur.

„Mur” to oczywiście książka o uchodźcach, emigrantach. O tych, którzy nie chcą być zamykani w obozach i gettach, nie chcą żyć z zasiłków, ale chcą bezpiecznie żyć i pracować w nowej ojczyźnie oraz mieszkać na tej samej ulicy co my.

Mur

A.Gębka, K.Minasowicz

Widnokrąg 2026

wiek: 9+

J.Bednarek „Stary Testament. Opowieści biblijne”

„Stary Testament. Opowieści biblijne” J.Bednarek to szczególna książka. Autorka postarała się trochę uwspółcześnić klasyczne opowieści biblijne, zwłaszcza w warstwie językowej. Ten zabieg z jednej strony spowodował, że Bóg dostał cechy mocno ludzkie, ale z drugiej taki styl dla młodszych dzieci jest z pewnością bardziej atrakcyjny niż ten klasyczny.

Przeczytaliśmy z moim 8-latkiem wszystkie opowieści, syn słuchał ich chętnie, mnie najbardziej urzekły ilustracje M.Minora – klimatyczne, trzymające się kanonu klasycznej ilustracji biblijnej, ale zarazem poszukujące głębi i zwracające uwagę na symbole.

Stary Testament. Opowieści biblijne

J.Bednarek, M.Minor

Esprit 2025

wiek: 7+

D.Dewitt "Przyjaciel, który wybacza"

„tak On przyszedł szukać ludzi, którzy potrzebowali przebaczenia”

„Przyjaciel, który wybacza”, to krótka historia o dwóch przyjaciołach, Jezusie i Piotrze. Piotr był rybakiem, ale Jezus zaprosił go, by zamiast łowić ryby, poszedł za Nim. Piotr oglądał cuda Jezusa i rozumiał, że Jezus to ktoś więcej niż prorok. Mimo to, po pojmaniu Jezusa, Piotr trzy razy przyznał, że wcale Jezusa nie zna.

„Przyjaciel, który wybacza” to krótka, kolorowo zilustrowana historia o tym, jak ważne jest przebaczenie dla każdego człowieka. Trzeba umieć wybaczyć innym, a także sobie. Choć poczucie winy bywa ogromne i ponad siły, dobrze jest pamiętać, że Bóg przyszedł właśnie po to, żeby przynieść przebaczenie.

Przyjaciel, który wybacza

D.Dewitt

Esprit 2025

wiek: 5+

R.Brian „Z głową przed ekranem. Jak mądrze korzystać z telefonu i internetu”

Temat uzależnienia od ekranów/ internetu spędza sen z powiek rodziców, pedagogów i nie tylko, choć właściwie jako społeczeństwo jesteśmy uzależnieni już wszyscy, zarówno dzieci jak i dorośli. Bo Internet to dużo plusów, ale w zasadzie równie dużo minusów, zwłaszcza na poziomie społecznym. Co raz można natknąć się na wstrząsające raporty nt. negatywnych skutków uzależnienia dla młodych, więc nie ma wyjścia, trzeba walczyć, uświadamiać, proponować opcje, choć myślę, że ten dawny poziom interakcji społecznych mógłby zostać przywrócony tylko przez jakiś kataklizm, kiedy Internet by po prostu przestał działać.

Książka „Z głową przed ekranem” krótko i zwięźle opowiada o korzyściach i niebezpieczeństwach związanych z dostępem do sieci. Dzieci dowiedzą się z niej, że niektóre treści są szkodliwe, niektóre nieprawdziwe, generalnie lepiej unikać publikowania zdjęć i podawania danych osobowych. Konieczne jest też szanowanie granic, zarówno swoich jak i innych, bo w mediach społecznościowych roi się od trolli, botów i dręczycieli. Dobrze też zdawać sobie sprawę, jak dostęp do mediów społecznościowych/gier wpływa na poziom dopaminy i że jej wyregulowanie trochę trwa.

Mimo wszystko najciekawszy fragment książki to wg mnie ten dotyczący powodów sięgania po telefon/gry; jest to zazwyczaj zmęczenie, nuda, zdenerwowanie lub smutek. Oczywiście dorośli w takich sytuacjach również co raz częściej najpierw sięgają właśnie po telefon/komputer – żeby się po prostu emocjonalnie wyregulować. Autorka książki zachęca jednak do poszukania balansu; warto przyjrzeć się okolicznościom sięgania po telefon, wyznaczyć mu limity czasowe, żeby czas ekranowy był raczej aktywny niż pasywny, żeby po krótce – odzyskać kontrolę nad swoim życiem, gdzie telefon jest tylko dodatkiem.

Z głową przed ekranem

R.Brian

Debit 2025

wiek: 8+

B.Robinson "Najlepsze jasełka wszech czasów"

W szkole dzieci szykują się do przedstawienia jasełek. Od początku jednak wszystko idzie nie tak. A najbardziej to, że do wszystkich głównych ról zgłosili się Herdmanowie, czyli szkolni rozrabiacy. Czy przedstawienie ma szanse się udać?

"Najlepsze jasełka wszech czasów" to bardzo dobrze i z humorem napisana książka, którą szybko się czyta. Autorka próbuje przełamać stereotypy, a przy tym odkryć ducha Świąt, czyli dotrzeć do tego, co pod warstwą świątecznego lukru jest tak naprawdę ważne. Czytelnik dostaje do ręki historię, która bawi, wzrusza i która mogła się wydarzyć.  

Najlepsze jasełka wszech czasów

B.Robinson

Dwie Siostry 2022

wiek: 6+

K.Yamada, G.Barouch „Uwierz”

 „To jest właśnie ono. Twoje niepowtarzalne i cudowne życie. Najcenniejszy dar, jaki można otrzymać”.

"Uwierz" to książka podobna formą i treścią do wydanego kilka lat temu „Może”, również autorstwa duetu Yamada +Barouch. Znów mamy opowieść o życiu i jego potencjale w formie rozmaitych złotych myśli, trochę ze sobą powiązanych. Autor książki niezmiennie zachęca, żeby spróbować – nowych możliwości, pchnąć swoje życie do przodu i  jak zawsze nie zapomnieć zachwycić się pięknem świata.

Wiele z tych myśli każdy zna, ale dobrze sobie od czasu przypomnieć, że „Twoje wybory kształtują to, kim się stajesz”, droga do celu bywa trudna, a lęk bywa złym doradcą. Oraz że

„Nawet odrobina dobroci ma znaczenie.

Każdy gest życzliwości buduje.

Każdy kawałek współczucia uzdrawia.”

Uwierz

K.Yamada, G.Barouch

Levyz 2025

wiek: 6+

L.Tortolini "Kto mi powie, czym jest szczęście?"

O szczęściu napisano już grube tomy, ale wciąż bywa zagadką. Również i autor książki „Kto mi powie, czym jest szczęście?” zastanawia się nad naturą szczęścia, co rusz zwracając się do czytelnika z pytaniem „Kto mi powie, czym jest szczęście?”. Stwierdza, że „Są tacy co za nim gonią”, „niektórzy nie potrafią go dostrzec”, „czy każdy może być szczęśliwy?”. Po szeregu zapytań i wątpliwości, które wydają się nie mieć końca, autor wreszcie odkrywa, czym jest szczęście; to ten moment, gdy…

„Kto mi powie” to oczywiście nie jest książka akcji, a bardziej krótka opowieść do namysłu i refleksji o tym, jak blisko/jak daleko można znaleźć szczęście. 

A książkę fantastycznie zilustrował M.Soma. Inne książki tego ilustratora, o których pisałam, to:

- Nie trzeba słów

- Duży problem

- Sprzedawca szczęścia

- Teraz i na zawsze

Kto mi powie, czym jest szczęście?

L.Tortolini

Tako 2025

wiek: 4+

A.Hoglund "Misia postanawia odejść"

 Anna Hoglund nie boi się poruszać trudnych spraw i emocji. O ile już w pierwszej części „Misia i Kostek” było widać, że między dwójką przyjaciół różnie się układa, to w kolejnej Misia ma już do tego stopnia dość zachowania Kostka, że pakuje niezbędne rzeczy i postanawia odejść.

Czytając książkę, dorośli za pewne od razu utożsamią się z emocjami Misi, ale dzieci również. Bo i dziecko czasem jest na tyle rozżalone z powodu kłótni w domu/konfliktowej sytuacji, że z tych wszystkich emocji postanawia np. spakować ukochane przytulanki i po prostu uciec z domu.

Trzeba przyznać, że Hoglund bezbłędnie pokazuje emocje Misi. Co równie ważne, całkiem wiarygodnie całą historię też kończy, unikając zbędnej dydaktyki i zarazem podsuwając pomysł na rozwiązanie sytuacji.

Misia postanawia odejść

A.Hoglund

Zakamarki 2025

wiek: 5+