Naukomiks („Dinozaury. Skamieliny i pióra”)

Komiksy zwykle przyciągają uwagę dynamiczną akcją, natomiast połączenie komiksu i naukowej wiedzy czyli naukomiks „Dinozaury. Skamieliny i pióra” jest w dodatku zilustrowany ładnie, co już nie jest regułą w komiksowym świecie. W przypadku „Dinozaurów..” jest to w pełni uzasadnione, gdyż nie jest to zwykły, stawiający głównie na rozrywkę, komiks, lecz naukomiks – w książce znajdziemy całkiem sporo nazwisk odkrywców kości, dat i faktów historycznych. Wydawałoby się, że o ile same dinozaury potrafią zaciekawić, o tyle historia odkryć poszczególnych kości niekoniecznie.  Jednak autorzy „Dinozaurów..”, głównie dzięki wręcz filmowym ilustracjom, potrafili historię paleontologicznych odkryć przedstawić dynamicznie i ciekawie, a nawet sensacyjnie.
Książkę z zainteresowaniem obejrzą już przedszkolaki, jednak ze względu na pojawiającą się czasem terminologię naukową i umiejętność umiejscowienia dat w czasie, książka skierowana jest raczej do starszych, samodzielnych czytelników, którzy nie tak całkiem jeszcze wyrośli z przedszkolnej fascynacji wymarłymi gadami..

W kolejnym naukomiksie - o rekinach - mamy już mniej historii odkryć, a więcej autentycznej wiedzy o tych niezwykłych stworzeniach, które w odróżnieniu od wymarłych dinozaurów, wciąż można badać. Potoczna wiedza o rekinach zwykle opiera się na przekazie ze „Szczęk” Spielberga, „Rekiny” pozwalają tą wiedzę zweryfikować i poszerzyć. Okazuje się, że rekiny nie są wcale tak śmiercionośne dla człowieka jak się wydaje, istnieje 500 gatunków rekinów (wiele z nich całkiem na rekina nie wygląda), zęby rekina rosną całe życie, ich szkielet składa się nie z kości tylko z chrząstek itp.)

Mój 9-latek z zainteresowaniem przeczytał obie części, ale mówi że lepsza jest część o dinozaurach; może dlatego, że w „Dinozaurach..” więcej jest historii o ludziach, a mniej biologicznej wiedzy, która z kolei przeważa w „Rekinach”.

 

 

Dinozaury. Skamieliny i pióra

MK Reed, Joe Flood

Nasza Księgarnia 2018

Wiek: 6+

Rekiny. Najlepsi myśliwi w przyrodzie

J.Flood

Nasza Księgarnia 2019

Wiek: 7+

 

 

Pop-up o emocjach (A.Llenas „Kolorowy potwór”)

Emocje są nieobce każdemu człowiekowi, jednak czasem nawet dorosły ma problem z tym, żeby je w sobie rozpoznać i nazwać. Taki emocjonalny bałagan przytrafił się również książkowemu kolorowemu potworowi. Po kolei odnajduje w sobie poszczególne emocje (radość, strach, smutek itd.) by następnie je uporządkować.

W „Kolorowym potworze” największe wrażenie robi jednak forma książki, czyli pop-up. Oprócz typowych rozkładanek można znaleźć tu też podoczepiane gdzieniegdzie sznurki. Warto poczytać z dzieckiem (najlepiej starszym niż 2 lata) i przy okazji porozmawiać, kiedy czuje ono strach, złość, a kiedy radość czy spokój. Uczucia to bardzo ważne nośniki informacji.

Kolorowy potwór

A.Llenas

Mamania 2019

Wiek: 2+

M.Waddell, "Małe sówki"

Trzy sówki obudziły się nagle i nie znalazły w gnieździe mamy sowy. Trochę się boją, ale razem jest im raźniej. Wychodzą z gniazda i patrzą na piękny, nocny las… Te nocne, leśne ilustracje to największy atut książki M.Weddella „Małe sówki”, choć w historii o sówkach odnajdą się wszystkie małe dzieci czekające na powrót mamy.

 

Małe sówki

M.Waddell, P.Benson

Mamania 2019

Wiek: 2+

„Planetarium” Ch. Wormell, R.Prinja

Mam słabość do książek o kosmosie. Kosmos to równoległy świat niby całkiem niedaleko, ale wciąż pełen zagadek, a każda kolejna dekada przynosi nowe odkrycia i ciekawostki. W „kosmicznej” literaturze dziecięcej do tej pory najbardziej ceniłam „Tu jesteśmy” Mizielińskich i kosmos odkrywany przez prof.Astrokota, teraz trzeba dodać jeszcze jeden tytuł – "Planetarium" Ch.Wormella.

„Planetarium” nie jest tak wesoło i kolorowo narysowane jak typowe kosmiczne książki dla dzieci, jednak ilustracje robią takie wrażenie jakby ktoś patrzył na wszystkie planety i gwiazdy przez prawdziwy teleskop. Druga cecha wyróżniająca „Planetarium” wśród innych podobnych książek to rodzaj kosmicznej perspektywy; oprócz opisów ciał niebieskich, znajdziemy tu też rozdział o kosmicznych zderzeniach, ciemnej materii, rozszerzaniu się wszechświata i wreszcie o jego końcu. Nie jest to wszystko napisane językiem dla 3-latka – raczej dla uczniów pierwszych klas podstawówki wzwyż (jest tu mowa np. o grawitacji, reakcjach atomowych i skrzywianiu przestrzeni), z drugiej strony książka jest napisana językiem przystępnym i potrafi zaciekawić – zwłaszcza tym, jak wiele jeszcze o kosmosie nie wiemy…

„Planetarium”

Ch.Wormell, R.Prinja

Dwie Siostry 2019

Wiek: 8+

„Wilk, który się zgubił” (R.Bright. J.Field)

Zgubione dziecko zwykle jest przerażone sytuacją, jednak wilczek z opowiadania „Wilk, który się zgubił” maszerując przez nieznajome okolice, zdaje się nie do końca pojmować grozę sytuacji. Z drugiej strony paraliżujący strach i tak nie na wiele by się zdał, trzeba jakoś się wydostać z opresji.

Książkę „Wilk, który się zgubił” czyta/ogląda się przyjemnie, choć trochę szkoda, że bohater nie był jednak bardziej przerażony swoją sytuacją, tak jak to bywa w realnym świecie. Największe wrażenie w książce robi więc nie tyle sama treść, co niesamowite ilustracje J.Fielda.

Wilk, który się zgubił

R.Bright, J.Field

Zielona Sowa 2019

Wiek: 3+

Polskie księżniczki i królowe („Polskie księżniczki”, „Poczet królowych polskich”)

O ile książek opisujących bujne życie polskich książąt i królów jest sporo, o tyle o ich żonach, z małymi wyjątkami, ciężko się coś dowiedzieć. Historia z reguły milczy na ich temat, ewentualnie zadowalając się zdawkowymi wzmiankami, a przecież ich wpływ na historię mógł być większy niż się wydaje. A.Jurczyńska, autorka „Polskich księżniczek” i A.Kaszuba-Dębska, autorka „Pocztu królowych polskich” postanowiły zebrać wszelkie informacje dotyczące najważniejszych polskich dam w historii i stworzyć ich portrety.

Autorki oszczędzają czytelnikom dat ważnych bitew czy porozumień, ważniejsza dla nich jest próba stworzenia charakterystyki poszczególnych księżniczek, czym się kierowały, co było dla nich ważne. Opowieści wydają się momentami przedziwne jak np. zwyczaj kojarzenia małżeństw w dawnych czasach, który dzisiaj ciężko sobie wyobrazić, z drugiej jednak strony królewny były wychowywane tak, żeby umiały podporządkować się racji stanu, tak samo zresztą jak królewicze. Wśród „Polskich księżniczek” znajdziemy np. popularną ostatnio dzięki książce E.Cherezińskiej Świętosławę, jak też św.Jadwigę Śląską, a w „Poczcie..” oprócz obowiązkowej postaci św.Jadwigi czy Bony także mniej znaną Rychezę Lotaryńską, Dobroniegę czy Annę Cylejską.

Autorki książek bardzo się postarały, by przybliżyć czytelnikowi polskie królewny, z pewnością po lekturze stają się one bardziej realne i łatwiej je sobie wyobrazić jako kobiety z krwi i kości, które były królowymi, ale były też po prostu kobietami ze swoimi wadami i zaletami, które musiały sobie poradzić w nie zawsze łatwym dworskim życiu. Szkoda, że historia milczy na temat wielu ciekawych spraw dotyczących księżniczek i królowych, te dwie książki pomagają trochę sobie wyobrazić, jak żyły i o czym myślały.

Książki można czytać już 7-latkom, lub podsunąć do samodzielnego czytania starszym dzieciom.

 

„Polskie księżniczki”

A.Jurczyńska, il.M.Plamowski

Media Rodzina 2019

Wiek: 7+

 

„Poczet królowych polskich”

A.Kaszuba-Dębska

Znak 2018

Wiek: 7+

I.Zięba, U.Palusińska „Czy to długo, czy krótko?”

Czas, jak wiadomo z fizyki, jest wartością względną. Nawet jednak ci, których fizyczne podejście do czasu nie za bardzo interesowało czują, że czas, niby płynący wciąż tak samo, czasem jednak przyspiesza, a czasem spowalnia. W dodatku czas, który płynie wolno jest zwykle nielubiany; wlecze się kolejka do lodziarni, strasznie długo jedzie tramwaj jeśli komuś spieszy się do toalety, bardzo długo trwają lekcje nielubianej matematyki itp.

Dzieci również zauważają, że czas płynie w różnym tempie, i książka „Czy to długo, czy krótko?” pomaga im zrozumieć z czego to tajemnicze zjawisko wynika.

Czy to długo, czy krótko?

I.Zięba, U.Palusińska

Dwie Siostry 2019

Wiek: 3+