„To o czym dorośli ci nie mówią (bo często sami nie wiedzą)” - seria dla dzieci 9 -12 lat

Mój 10-latek bardzo polubił serię z wyd. Publicat „To o czym dorośli ci nie mówią (bo często sami nie wiedzą)”. 9-12 lat to taki wiek, gdy dzieci coraz więcej rozumieją z otaczającego ich świata i są otwarci na różne dziedziny wiedzy, a seria z Publicat wychodzi tym potrzebom naprzeciw.

Część najbardziej na czasie to z pewnością ta o wirusach. Epidemia w Polsce coraz bardziej się rozpędza, zaś z książki „Wirus i inne drobne ustrojstwa” dzieci dowiedzą się jakie są rodzaje wirusów i bakterii, jak się rozprzestrzeniają, a co nie pozwala im się rozwijać. A wszystko zabawnie i przystępnie opisane przez B.Janiszewskiego i zilustrowane przez M.Skorwidra. 

Na podstawie książki o wirusach można opowiedzieć dzieciom już 7-8 letnim.

Inną częścią która nam się spodobała to „Mózg”. W tej części autorzy serii poprzez proste i zabawne komiksowe obrazki a przede wszystkich duże ilości przykładów z życia wyjaśniają jak działają geny, świadomość, hormony, przekonania. Znajdziemy tu nie tylko informacje z zakresu biologii (które mimo wszystko dominują w bardzo u nas w domu lubianej książce „Sen Alicji…” ), lecz także np. z psychologii.

Jednak mojemu 10-latkowi ze wszystkich części serii, najbardziej spodobała się „Ekonomia” (pisałam już o niej TU). Pewnie dlatego, że o ile zainteresowanie wirusami w końcu opadnie, prawa ekonomiczne cały czas przenikają życie codzienne, a z tej książki dzieci wreszcie mogą się dowiedzieć co to właściwie są podatki, czy można wydrukować więcej pieniędzy, co to jest „pranie brudnych pieniędzy” czy też równowaga budżetowa. A wszystko przystępnie i lekko podane, właściwie samo się czyta😉

 

Wirus i inne drobne ustrojstwa

B.Janiszewski, M.Skorwider

Publicat 2020

Wiek: 7+

T.Brunstorm, „Tata Oli już nie chce być dorosły”

 Dziś kolejna (po „Mamie w galopie”) książka pomagająca dzieciom trochę wczuć się w sytuację dorosłych. 7-letnia Ola chodzi już do pierwszej klasy, jednak uważa, że życie dorosłych jest ciekawsze niż bycie dzieckiem. Tata proponuje jej więc zamianę na jeden dzień; od rana to Ola pilnuje żeby wszyscy członkowie rodziny na czas się ubrali i nie spóźnili do przedszkola/szkoły/pracy, następnie robi zakupy, gotuje obiad i pilnuje młodszego brata…

Książka „Tata Oli” jest wesoło napisana i zilustrowana, a przy tym świetnie pokazuje, że byciem dorosłym to nie tylko wolność i przyjemności jakby się to mogło wydawać dzieciom.. 

Do czytania dla starszych przedszkolaków i młodszych dzieci szkolnych.

Tata Oli już nie chce być dorosły

T.Brunstrom, T.Christoffersen

Dwukropek 2020

Wiek: 5+

J.Tello, „Mama w galopie”

 Zagonieni rodzice zdają się być domeną naszych czasów. O ile biegający z pośpiechem tatusiowie są raczej mniej widoczni (dłużej siedzą w pracy), o tyle mamusie zwykle codziennie biegają między przedszkolem/ szkołą, pracą, zakupami a domem, po drodze zahaczając jeszcze czasem o lekarza i zajęcia dodatkowe.

Taką galopującą mamę ma tez bohaterka książki „Mama w galopie”. Mama cały dzień się spieszy by wszędzie zdążyć, a wieczorem pada bardzo zmęczona. Pewnego ranka wydarza się jednak coś, co sprawia, że mama wreszcie wszędzie będzie mogła zdążyć..

„Mama w galopie” bardzo spodobała się u nas w domu starszym przedszkolakom. Wizja mamy, która „magicznie” zmienia swoją postać zdaje się być bardzo pociągająca. Książka J.Tello jest jednak w gruncie rzeczy ostrzeżeniem dla rodziców, zwłaszcza tych galopujących mam; nie da się wszędzie biegać i realizować 150 % normy bez skutków ubocznych. A dzieci też czasem mogą trochę pomóc, by mama mogła biegać nieco mniej…

Mama w galopie

J.Tello

Adamada 2020

Wiek: 4+ 

Przegląd książek Mo Willemsa. “Czy polubisz moją breję?”, „The Pigeon Wants a Puppy”, “Knuffle Bunny Free”

Książki-petardy amerykańskiego autora Mo Willemsa są idealne dla początkujących, niezbyt przekonanych do czytania, 6-7 letnich czytelników. Na każdej stronie jest 1 zdanie (lub wyraz), a przy tym akcja, dużo emocji, a ilustracji minimum, żeby nie rozpraszać.

W Polsce kilka książek Mo Willemsa już się ukazało, nasza ulubiona to „Czy polubisz moją breję?” z udziałem świnki Malinki i słonia Leona. 

A tu autor we własnej osobie (i interpretacji;)

Książki Willemsa są dobre także do oswajania z angielskim. Poniżej przykładowa część „I Love My New Toy!”, która w Polsce się jeszcze nie ukazała.

Innym bohaterem Willemsa, którego nie da się nie lubić jest pewny siebie i zawadiacki gołąb czyli Pigeon. W części „The Pigeon Wants a Puppy” przedsiębiorczy gołąb przez pół książki cały czas nalega żeby mu kupić szczeniaczka („będę się z nim bawił”, „wiem jak się nim opiekować” etc.) Tak jak w każdej książce Willemsa, w pewnym momencie opowiadania następuje punkt zwrotny i nasz bohater również zaczyna inaczej patrzeć na całą sytuację.. Dodatkowym atutem serii jest fakt, że podczas lektury czytelnikowi się zdaje, że to z nim właśnie gołąb prowadzi cały zabawny dialog.

Z innych przygód gołębia nasz bohater nalega by prowadzić autobus, nie chce się myć, nie chce iść do szkoły, nie chce iść spać i nie chce dzielić się znalezionym hot-dogiem..

Willems ma na swoim koncie tez wiele innych książek, zabawnych adaptacji znanych bajek („Goldilocks and the Three Dinosaurs”) lub bardzo lubianą serię o Trixie i jej ukochanej przytulance-króliczku („Knuffle Bunny”). Mojej 6-letniej córce ta ostatnia opowieść się bardzo spodobała. Seria o króliczku Willemsa to już nie tylko śmiech i żarty, lecz przede wszystkim autentyczne (także smutne) dziecięce uczucia, które Willems świetnie umiał sportretować i opisać.

Czy polubisz moją breję?

Mo Willems

Babaryba 2017

Wiek: 4+

 

I Love My New Toy!

Mo Willems

Heprion Books 2008

Wiek: 4+

 

 

The Pigeon Wants a Puppy

Mo Willems

Hyperion Books 2008

Wiek: 4+

 

Goldilocks and The Three Dinosaurs

Mo Willems

Harper Collins 2012

Wiek: 4+

 

Knuffle Bunny Free

Mo Willems

Harper Collins 2010

Wiek: 4+

S.Lee, “Czarny ptak”

Kłótnie rodziców są dla wszystkich stresujące, w tym także, a może zwłaszcza, dla ich niemych obserwatorów czyli dzieci. Kiedy emocje sięgają zenitu dziecko najchętniej by gdzieś uciekło, jak najdalej od sytuacji, która je przerasta. Taka rodzinna kłótnia przydarza się też dziewczynce z książki S.Lee „Czarny ptak”. W książce jest niewiele słów, to co najważniejsze to obraz. Lee nie poświęca zbyt dużo książkowej przestrzeni rodzinnej kłótni, lecz koncentruje się na ucieczce dziewczynki w świat wyobraźni, w poszukiwaniu złapania oddechu i koniecznego dystansu od tego co się dzieje wokół. Dziewczynce pomaga tajemniczy czarny ptak, który miejscami jest tak duży że wypełnia całe strony w książce. Z nim dziewczynka odnajduje utracone bezpieczeństwo i spokój.

Książki Lee są jedyne w swoim rodzaju. Tak jak wspominana już na blogu „Fala”, również „Czarny ptak” właściwie bez słów przenosi czytelnika w świat emocji i fantazji i pokazuje, jak wielka potrafi być siła ilustracji w książce. Nie tylko dzieci czasem marzą o towarzystwie takiego czarnego ptaka, dorośli też.

Czarny ptak

S.Lee

Kwiaty Orientu 2010

Wiek: 3+

K.Jeong-saeng, „Psia kupa”

 O ile w Polsce książki obrazkowe dla dzieci ostatnio poruszają tematy prawie w kółko te same (przyjaźń, tolerancja, ekologia, dbanie o własne ego), koreańscy autorzy potrafią wyjść poza te schematy (jakby nie było podyktowane min. modą) i pisać o trochę zapomnianych wartościach takich jak np. bohaterstwo czy poświęcenie. O tym ostatnim można poczytać np. w książce „Psia kupa”.

Nie ma nic bardziej niepozornego, brzydkiego i niepotrzebnego niż psia kupa. Po co w ogóle o tym pisać książki. Dzieci jednak mają na ten temat swoje zdanie, ich kupa psia nie brzydzi, a wręcz czasem interesuje. Tytułowa psia kupa również spotykała się z negatywnymi opiniami na swój temat; wróbel stwierdził że kupa jest brudna, kura – że niepotrzebna. Kupa była jednak wrażliwa, chciała wierzyć że jest do czegoś potrzebna. W końcu spotkała mlecza, dla którego okazała się niezbędna by ten mógł pięknie zakwitnąć..

Oprócz opowieści o poświęceniu w książce znajdziemy jeszcze istotny jeden wątek; każdy człowiek ma na ziemi swój czas, który kiedyś się kończy. Znikniemy, ale możemy po sobie zostawić coś pięknego.

Niestety „Psia kupa”, tak jak i inna wydana przez Kwiaty Orientu książka „O kurze, która opuściła podwórze”, w Polsce od dawna jest niedostępna. Obie książki warto by wznowić.

Psia kupa

K. Jeong-saeng, J.Seung-gak

Kwiaty Orientu 2012

Wiek: 3+

I.Chmielewska, “Gdzie jest moja córka?”

 „Moja córka lubi się chować.

jak ślimak do swojej muszli”

Ten kto ma dzieci wie, jak bardzo łatwo je się klasyfikuje; „moja córka jest roztrzepana”, albo „mój syn jest uparty”. I.Chmielewska w swojej niedawno wydanej (w Polsce) książce pokazuje, że na każde dziecko (także dorosłego) można spojrzeć inaczej;

„Moja córka jest radosna jak ptak,

ale czasem jest smutna jak foka”

Chmielewska używa podobieństw nie zawsze nieoczywistych, przez co czytelnik bardziej skupia się na tekście, a poprzez umieszczenie w tekście zwierząt każde porównanie jest pełne czułości. Tak jak w wielu innych swoich książkach, Chmielewska poprzez krótki tekst i syntetyczny obraz potrafi w czytelniku otworzyć dawno pozamykane okna, zajrzeć w głąb (serca, duszy).

To by już było i tak dużo jak na książkę obrazkową, ale w „Gdzie jest moja córka?” jest jeszcze coś, kto jednak nie chce znać zakończenia niech dalej nie czyta.

Otóż po serii porównań i odkrywania jak złożoną i wymykającą się schematom jest tytułowa córka, na prawie ostatniej stronie okazuje się, że córka porusza się na wózku. Tak jakby autorka sprawdzała, na ile dla czytelnika niepełnosprawność jest cechą dominującą osoby niepełnosprawnej. Pamiętam, że jak pierwszy raz czytałam „Gdzie jest moja córka?” ten wózek na końcu to był dla mnie szok. „Gdzie jest moja córka?” to oczywiście nie jest książka o niepełnosprawności, jednak z pewnością jest to książka z apelem, żeby zajrzeć pod skorupę każdej osoby (także niepełnosprawnej) i nie patrzeć jednowymiarowo (czyli zazwyczaj krzywdząco..)

Gdzie jest moja córka?

I.Chmielewska

Format 2020