Zwiedzanie z książką. „Olivia goes to Venice”, „We completely must go to London”, “The Queen’s Hat”

Dziś 3 książki o tym, jak można zaprezentować zabytki miasta w książce dla dzieci. Jak wiadomo, milusińscy rzadko mają ochotę na zwiedzanie starych budynków, oglądanie posągów itd., atrakcyjna książka może ich jednak do tego zachęcić. Poniżej prezentuję 3 książki: niezrównana Olivia zwiedza Wenecję, zaś Charlie i Lola oraz Królowa Brytyjska oprowadzają dzieci po Londynie. Wszystkie książeczki posiadają zabawną akcję, dobrze się je czyta, a przy okazji świetnie oswajają z najważniejszymi zabytkami miasta.

Londyn w ogóle jest bardzo lubiany jako temat książek dla dzieci (z europejskiego punktu widzenia do Nowego Jorku jest jednak trochę za daleko). Z zabytkami Londynu dzieci mogą się zapoznać też z innej książki „Lots of things to spot in London”. Jest to typowa wyszukiwanka (znajdź zagubioną torebkę, królewską karetę, policz koszyki piknikowe na obrazku itp.) + naklejki, a więc jest atrakcyjnie dla dzieci 4-6 letnich. Wśród natłoku elementów niezbyt daje się przyjrzeć zabytkom, ale z pewnością dzieci mogą się oswoić z takimi miejscami jak Trafalgar Square, Tower Bridge, Underground Station i inne.

Olivia goes to Venice

I.Falconer

Simon and Schuster 2011

Wiek: 3+

 

We completely must go to London

Puffin Books 2015

Wiek: 3+

 

The Queen’s Hat

S.Antony

Hodder Children’s Books 2014

Wiek: 2+

Lots of things to spot in London

M.Oldham

Usborne 2017

Wiek: 4+

„Pete the Cat” uczy kolorów w j.angielskim (z piosenką, na wesoło)

„Pete the Cat” to kolejny bohater książeczek dla najmniejszych dzieci w krajach anglosaskich. U nas na razie nie wydawany, jednak warto na niego zwrócić uwagę; historie o kocie Pete zostały energetycznie zilustrowane przez Jamesa Deana, a dodatkowym atutem są rytmiczne, krótkie piosenki, będące częścią opowieści. Historie (razem z piosenkami) są dostępne na youtube, można je puścić dzieciom z książką albo bez, na pewno się spodobają.

Pete the Cat. I love my white shoes

J.Dean, E.Litwin

HarperCollins

Wiek: 2+

„Widziałem pięknego dzięcioła” M.Skibiński, A. Bankroft

Niektórzy upierają się przy tym, żeby poznać przyszłość, wydaje się jednak, że lepiej nie wiedzieć co się zdarzy. Przyszłości nie znał również Michał Skibiński, 8-letni autor dziennika szczególnego, bo pisanego w wakacje tuż przed wybuchem II wojny światowej. Podczas gdy chłopiec zapisuje kolejne dni – 7 lipca, 8 lipca, 9 sierpnia itd., odnotowując rozmaite, całkiem zwyczajne wydarzenia (spotkanie z babcią, dziadkiem, spacer po lesie itp.) czytelnik wie, że z każdym dniem chłopiec nieuchronnie zbliża się do wybuchu wojny, kiedy wszystko się zmieni i już nigdy nie będzie takie jak dawniej.  W przyrodzie jednak, malowniczo sportretowanej przez A.Bankroft, nic nie wróży zbliżającej się apokalipsy – po drzewach chodzą dzięcioły, liście są wciąż uparcie zielone, pola żółkną jak to w sierpniu. Dopiero we wrześniu wszystko ciemnieje, nie tylko z powodu nadciągającej jesieni, zaś w połowie września dziennik się kończy. Wojna niestety trwa dalej.

Treści w książce jest niewiele, to co robi największe wrażenie to oczywiście ilustracje Bankroft; nawet te „przedwojenne” są bardzo nasycone kolorem, wręcz uginają się od nałożonej farby; niepokój czai się gdzieś w cieniu..

Widziałem pięknego dzięcioła

M.Skibiński, A.Bankroft

Dwie Siostry 2019

M.Strzelecka, „Beskid bez kitu”

Mieszkając od zawsze w mieście, coraz bardziej doceniam każdy kontakt z przyrodą. Choć pewnie nie zdecyduję się nigdy na mieszkanie na wsi (życie tam nie zawsze tak romantyczne jak się wydaje z punktu widzenia mieszczucha), to żałuję, że współczesne dzieci kontaktu z przyrodą mają coraz mniej (miasta się rozrastają, gatunki znikają itd.:() M.Strzelecka w swojej książce „Beskid bez kitu” pozwala jednak na chwilę przenieść się w sferę marzeń – wejść w buty Terki swobodnie jeżdżącej rowerem po lesie, samodzielnie budującej obserwatorium na drzewie czy podglądającej zwyczaje cierniokręta, albo wyobrazić sobie bardziej współczesną Nelę, która śpi w namiocie, boi się pająków, ale z czasem daje się uwieść przyrodzie – dowiaduje się jak wygląda wrotycz, dziewięćsił czy tojad.

Beskid niejedno ma imię i choć dla mnie najbardziej oczywisty i znany to Beskid Żywiecki, Beskid książkowy to ten Niski – spotkamy tu tajemnicze wzmianki o wysiedlonych łemkowskich wsiach i opuszczonych cerkwiach. Książka nie wyjaśnia jednak kontekstów historycznych – nie za bardzo interesują one 8-10 latków do których adresowana jest książka (choć można w niej znaleźć np. dialog dotyczący istnienia Boga). Młodszym dzieciom zwykle na wyobraźnię działa bardziej opowieść o wilku biegającym po lesie lub jak przetrwać w lesie z dala od cywilizacji niż zarysy historyczne.

Myślę, że warto przeczytać książkę dzieciom, które interesują się polską przyrodą, przy okazji wyjaśniając niejasności (Terka żyje w latach na oko 60.). Jeszcze lepszy niż książka byłby jednak wypad w przyrodę i zobaczenie na własne oczy dziurek w dziurawcu, albo śladów saren. Nie tylko w Beskid Niski - byle tam gdzie dziko.

Beskid bez kitu

M.Strzelecka

Libra PL 2020

Wiek: 8+

J. K. Rowling, „Harry Potter i Kamień Filozoficzny” wyd. ilustrowane

Trudno już sobie wyobrazić, jak mógł wyglądać H.Potter. Minęło wiele lat od pierwszej ekranizacji tej poczytnej serii, i nawet jak ktoś nie czytał książki ani nie oglądał filmu, to widział plakaty, gadżety, okładki książek. Mimo popularności Harry’ego mój 10-latek nie za bardzo ma ochotę ma czytanie książki i ja też nie namawiałam go do czytania, bo nie do końca gustuję w tego typu książkach (im dalej tym mroczniej, brr..) Z ciekawości pożyczyłam jednak wydanie zilustrowane przez Jima Kaya. Trzeba przyznać, że ilustracje w książce są rzeczywiście niesamowite, klimatyczne i intrygujące. Kay zilustrował do tej pory 4 części sagi, są to dobre wydania na prezent dla fana Harry’ego lub na zachętę do lektury.

A poniżej jeszcze kilka stron z 2 części przygód Harry'ego czyli z "Komnaty Tajemnic". 

Harry Potter i Kamień Filozoficzny

J.K.Rowling, J.Kay

Media Rodzina 2015

Wiek: 8+

K.Nowak "Kraina Nadziei"

Nadzieja to młoda gąsienica. Patrzy na rodziców tkwiących od zawsze w swoich kokonach i ma podejrzenie, że nie takie jest jej przeznaczenie jej samej. W głębi duszy bowiem Nadzieja marzy o lataniu i choć inne gąsienice/ kokony ją przed tym przestrzegają, Nadzieja czuje, że latanie jest możliwe…

Trochę się boję książek pisanych przez dydaktyków; bywa, że każde zdanie jest niesamowicie ważne, morał leje się z każdego akapitu, mało jest przestrzeni na przeżywanie historii po swojemu. Ale czytuję czasem blogojciec,  cenię humor autora, więc postanowiłam dać książce szansę, choć zwykle książek z tym typem ilustracji co w „Krainie Nadziei” nie czytuję dzieciom w ogóle (za dużo mocnych kolorów…)

Mimo tych obiekcji, książka jest ok. Co prawda cały czas mnie męczyło, dlaczego książkowi dorośli zatrzymują się na etapie bycia kokonem, skoro ten stan jest z natury bardzo przejściowy i po prostu nie da się w nim trwać wiecznie, ale rozumiem, że autor potrzebował takiej historii, żeby dobrze sformułować to co dla niego najważniejsze, czyli przesłanie. I to właściwie jest mój główny i jedyny zarzut do książki. Co prawda przydałoby się powycinać trochę złotych myśli, żeby książka nabrała więcej oddechu, ale jak podejrzewam niektórzy ludzie/ dzieci musza usłyszeć niektóre rzeczy bardzo wprost i najlepiej po kilka razy, żeby naprawdę USŁYSZEĆ w środku czyli w sercu. Ilustracje nie są w moim typie, ale „Kraina Nadziei” to książka przeznaczona przecież dla młodszych dzieci, a one (zwłaszcza dziewczynki jak np. moja 6-letnia córka) taki typ ilustracji bardzo lubią. A o tym, jak bardzo ważne jest spełnianie marzeń trzeba  opowiadać i przypominać wszystkim – i dzieciom, i dorosłym i zwłaszcza nastolatkom, których kokony zwykle najbardziej uwierają…

Kraina Nadziei

K.Nowak, A.Przybyłko

Book Ojciec 2020

Wiek: 5+